DZIAŁY

Geneza Pana Tadeusza

Pan Tadeusz

Pan Tadeusz, czyli Ostatni zajazd na Litwie. Historia szlachecka z roku 1811 i 1812 we dwunastu księgach wierszem, bo tak brzmi pełny tytuł tego utworu, jest nazywany epopeją narodową. Poemat ten został wydany w 1834 roku w Paryżu. Rękopis tego wspaniałego dzieła do tej pory przechowywany jest w Zakładzie Narodowym we Wrocławiu, imienia Ossolińskich. Dokładny nazwa gatunku literackiego to epopeja narodowa z elementami gawędy szlacheckiej. Pisany on jest wierszem trzynastozgłoskowym, tak zwanym aleksandryzmem polskim, składa się z dwunastu ksiąg. Oryginalny rękopis tego dzieła jest przechowywany, w nie zwykle godnych warunkach, zamknięty w skrzyni z mahoniu, zdobionej kością słoniową, wykonana przez lwowskiego artystę Józefa Brzostowskiego. Pierwsze publikacje tego wspaniałego utworu w Polsce miały miejsce w Toruniu, w roku 1858. Akcja utworu toczy się w przeciągu sześciu dniu, pięciu z roku 1811 i jednego z 1812. Wymienię teraz głównych bohaterów tego dramatu. Pierwszy z nich to Tadeusz Soplica, tytułowy bohater, młody i zdolny. Jacek Soplica, zwany Księdzem Robakiem, ujawnił swoją tożsamość dopiero pod koniec powieści, ojciec Tadeusza. Zosia, córka Ewy Horeszkówny, Sędzia Soplica, brat Jacka, oddany patriota. Telimena, postać dość kontrowersyjna, opiekunka Zosi. Hrabia, krewny Goereszków, jest właścicielem zamku, o który kłócą się z nim ciągle Soplicowie, którzy mają chęć na przejęcie posiadłości, hrabiego.

alveo - pokrycia dachowe - Odzysk ciepła - Obrazy na zamówienie